Binnen de Bitcoin-gemeenschap klinkt steeds vaker hetzelfde mantra: fix het geld, fix de wereld. Er is zonder meer reden voor optimisme over de maatschappelijke impact van Bitcoin. Toch is vertrouwen op regels code alleen niet genoeg. In dit essay over de ethiek van onveranderlijkheid stel ik dat persoonlijke aanpassing de echte revolutie is. Samen, als deelnemers aan dit mondiale netwerk, vormen wij de drijvende kracht achter die verandering.

Bitcoin is ontworpen als een gedecentraliseerd, censuurbestendig, open source en niet-in-beslag-te-nemen systeem. Die eigenschappen onderscheiden het van traditionele banken en het huidige financiële bestel. Door de manier waarop Bitcoin is opgebouwd, kan geen centrale partij zomaar tegoeden in beslag nemen of transacties blokkeren. De transparante, vrij toegankelijke code maakt deelname mogelijk zonder tussenkomst van derden. Daardoor krijgen individuen de vrijheid om waarde over te dragen en op te slaan, buiten het bereik van censuur, monetaire ontwaarding en financiële onderdrukking door overheden en banken.

Die eigenschappen maken dat velen Bitcoin niet alleen zien als een nieuwe vorm van geld. Voor hen is het ook een instrument van vrijheid in het digitale tijdperk. In ‘Over Revolutie’ stelt Hannah Arendt:

‘Het leven van een vrij mens had de aanwezigheid van anderen nodig. De vrijheid zelf had daarom een plek nodig waar mensen samen konden komen.’

Misschien is die plek vandaag een wereldwijd, decentraal monetair netwerk.

De structuur en middelen om digitale vrijheid te vertegenwoordigen, hebben we al in handen. Ze zijn voortgekomen uit de daden van Satoshi Nakamoto, de bedenker van Bitcoin.

Als Bitcoiners stellen we onszelf vaak de vraag: wat betekent het om een Bitcoiner te zijn? De antwoorden lopen uiteen: bitcoin bezitten, transacties uitvoeren, geloven in gezond geld, een node draaien – of een combinatie daarvan.

Toch vind ik dat dit belangrijke, maar geen voldoende voorwaarden zijn om jezelf een echte Bitcoiner te noemen. Je bent immers ook geen christen alleen omdat je een Bijbel bezit. Geloof, en vooral handelen naar dat geloof, zijn essentieel om het ethos van Bitcoin werkelijk te belichamen. Te vaak wordt vergeten dat Satoshi bewust afstand deed van enorme rijkdom en bekendheid. Hij deed dat opdat wij vrij konden deelnemen aan dit netwerk. In dit stuk onderzoek ik die nalatenschap en wat zij betekent voor gebruikers van Bitcoin. Als we de wereld echt willen verbeteren, moeten we de geest van Satoshi voortzetten. En dat begint met het respecteren en beschermen van de vrijheid van anderen.

De onveranderlijke erfenis van Satoshi Nakamoto

Door zich terug te trekken, gaf Satoshi Nakamoto vorm aan het principe dat Bitcoin toebehoort aan de gemeenschap. Niet aan de bedenker, en zeker niet aan een centrale macht. Opvallend is ook zijn keuze om anoniem te blijven. Tot op de dag van vandaag is de ware identiteit van Satoshi onbekend. Zijn berichten op forums en in e-mails bevatten nooit persoonlijke gegevens. Die anonimiteit sluit nauw aan bij de cypherpunk-gedachte die Bitcoin heeft beïnvloed. Deze cultuur hecht waarde aan privacy en het primaat van ideeën boven autoriteit. Satoshi maakte zelf duidelijk dat hij geen verheerlijking wilde. Toen media-aandacht in 2014 leidde tot de foutieve ‘onthulling’ van Dorian Nakamoto als bedenker van Bitcoin, dook de echte Satoshi kortstondig op. Hij postte één korte boodschap: ‘I am not Dorian Nakamoto.’ Daarna verdween hij opnieuw. Roem of erkenning heeft hij nooit nagestreefd.

Een van de krachtigste symbolen uit Satoshi Nakamoto’s nalatenschap is dat hij zijn bitcoinbezit nooit heeft aangeraakt. Naar schatting mined hij in de beginfase van het netwerk ongeveer 1 miljoen BTC. Geen van die munten is ooit verplaatst of uitgegeven. Ze staan nog steeds onaangeroerd op de blockchain. Tegen de huidige marktwaarde zou dat bezit hem tot een van de rijkste mensen ter wereld maken. Toch koos hij ervoor om het met rust te laten. Waarom hij dat deed, weten we niet. Maar het effect is veelzeggend. Door niet te profiteren van zijn uitvinding, liet Satoshi zien dat hij integriteit had en geloofde in het langetermijndoel van Bitcoin. De onaangeroerde munten zijn een monument op de blockchain. Ze herinneren aan zijn bijdrage en tonen dat het hem niet ging om persoonlijke verrijking.

Binnen de Bitcoin-gemeenschap wordt dit vaak gezien als bewijs voor de zuivere oorsprong van Bitcoin. Het geldsysteem dat Satoshi ontwikkelde was decentraal en eerlijk. Vroege gebruikers kregen een kans, zonder dat de bedenker zelf voordeel had. Satoshi deed bewust afstand van bepaalde vrijheden. De vrijheid om zijn rijkdom te innen of om de roem te omarmen, liet hij liggen. Dat persoonlijke offer werd een krachtig moreel voorbeeld. Het legde de basis voor veel waarden die binnen de gemeenschap nog steeds hoog in het vaandel staan: decentralisatie, open deelname, neutraliteit en het geloof dat principes zwaarder wegen dan individueel gewin.

Satoshi’s bitcoins, die onaangetast op het grootboek staan, vormen een blijvend symbool van die waarden. Ze onderstrepen dat zijn inzet voor vrijheid niet alleen uit woorden bestond, maar ook uit daden. Zijn erfenis nodigt uit tot reflectie over de gemeenschap die Bitcoin mogelijk moest maken. Tegelijk roept ze bredere filosofische vragen op over vrijheid en verantwoordelijkheid. Want als Bitcoin de belichaming van vrijheid is, dan moeten wij als gebruikers die vragen serieus nemen.

Bitcoin en het idee van vrijheid

Wat bedoelen we wanneer we spreken over ‘vrijheid’, vooral in een maatschappelijke context? Filosofen buigen zich al eeuwen over die vraag. Een verhelderend perspectief komt van de existentialistische denker Simone de Beauvoir. In haar werk ‘De ethiek van de dubbelzinnigheid’ (1947) onderzoekt zij de aard van vrijheid en de morele verantwoordelijkheden die daarmee gepaard gaan. Haar inzichten bieden aanknopingspunten om het gedachtegoed achter Bitcoin te verbinden met een bredere filosofie van wederzijdse vrijheid en autonomie.

Een kernidee in Beauvoirs ethiek is dat vrijheid een gedeelde, onderlinge toestand is. Zij verwerpt het idee dat vrijheid louter bestaat uit het individuele vermogen om te doen wat men wil. Ware vrijheid is volgens haar een positief en opbouwend proces, dat zich altijd afspeelt in relatie tot anderen. De vrijheid van één persoon wordt versterkt wanneer ook anderen vrij zijn, en wordt ondermijnd wanneer anderen worden onderdrukt. Ze stelt: ik kan niet echt vrij zijn in een wereld waarin anderen worden het zwijgen opgelegd of uitgebuit. Want ik leef binnen menselijke verhoudingen. Mijn mogelijkheden zijn verweven met die van anderen. Die visie weerklinkt in de woorden van de auteurs van ‘Resistance Money’:

‘Cypherpunk-code geeft individuen meer macht. Maar bij geld is code schrijven niet voldoende. Geld is, zoals we zagen, een netwerkeffect. Bitcoin is geen doe-het-zelf-geld – het is DIT: do it together. Bitcoin gebruiken betekent meedoen aan het ondersteunen van verzetsgeld voor wie het nodig heeft. Met of zonder toestemming van autoriteiten.’

Die wederkerige logica betekent dat we allemaal de verantwoordelijkheid hebben om te streven naar vrijheid voor iedereen, niet alleen voor onszelf. Beauvoir benadrukt dat de vrijheid van anderen moet worden gerespecteerd. En dat we hen moeten helpen zichzelf te bevrijden – bijvoorbeeld door toegang te bieden tot een censuurbestendig geldsysteem. Het is niet voldoende om anderen niet te onderdrukken. Een echte ethiek vraagt om actieve betrokkenheid bij het vergroten van de vrijheid van de mensen om ons heen. Dat kan via educatie, het bestrijden van onrechtvaardige systemen, of het aanpakken van armoede zodat kansen eerlijker worden verdeeld. In Beauvoirs visie is vrijheid fundamenteel sociaal en gericht op samenwerking.

Deze filosofie sluit nauw aan bij het gedachtegoed achter open source en gedecentraliseerde netwerken zoals Bitcoin. De waardepropositie van Bitcoin gaat verder dan alleen de gedachte: “ik beheer mijn eigen geld”. Het draait ook om gelijke toegang en gelijke behandeling onder dezelfde regels. Dat staat in scherp contrast met het huidige financiële systeem, waarin Cantilloneffecten moreel risico tot norm verheffen.

Het Bitcoinnetwerk wordt veiliger en nuttiger naarmate meer mensen het gebruiken. Meer nodes, meer miners en meer liquiditeit versterken het netwerk. Dat laat zien hoe vrijheid elkaar wederzijds kan versterken. Vrijheid is geen kleurloze nul-somspel. Moderne denkers zoals de Beauvoir beschouwen vrijheid als iets dat sociaal en opbouwend is. Dat inzicht geldt ook voor een monetair netwerk. Een gedecentraliseerde valuta functioneert juist dankzij haar openheid en toegankelijkheid. Mijn financiële vrijheid groeit wanneer meer mensen zich aansluiten en het netwerk sterker maken. Hoe groter het gebruik van bitcoin, hoe moeilijker het wordt voor centrale partijen om transacties te censureren. Decentralisatie van het netwerk versterkt de positie van gebruikers. Dat weerspiegelt Beauvoirs visie: vrijheid van één breidt zich alleen uit via de vrijheid van anderen.

Echte vrijheid is dus wederkerig. Die gedachte ligt ook ten grondslag aan de filosofie achter Bitcoin. Als een deelnemer in het netwerk – een miner of node – probeert te censureren of te frauderen, ondergraaft hij het systeem dat zijn eigen financiële autonomie beschermt. De consensusregels van Bitcoin zorgen ervoor dat pogingen tot censuur of dubbele besteding vooral de aanvaller zelf schaden. Eerlijke nodes verwerpen ongeldige blokken, waardoor de aanvaller middelen verspilt. Het netwerk beloont samenwerking en maakt sabotage ineffectief. Beauvoir sprak over mensenrechten en ethiek, maar de parallel is duidelijk. Vrijheid van transacties werkt, net als meningsvrijheid, alleen als deze universeel wordt beschermd. Niemand is werkelijk vrij in financiële zin als centrale partijen willekeurig rekeningen kunnen bevriezen. Anderen de toegang tot transacties ontnemen – bijvoorbeeld door adressen te censureren of gebruikers te blokkeren via lobby – tast uiteindelijk je eigen veiligheid en vrijheid in het netwerk aan.

Het is belangrijk om te erkennen dat deze woorden niet zijn geschreven in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. Ondanks de huidige wereldwijde spanningen is het onwaarschijnlijk dat het Amerikaanse leven opnieuw een grootschalige oorlog doormaakt zoals in de vorige eeuw.

We moeten ons afvragen: hoe ziet een revolutie eruit zonder zichtbare onderdrukker? En wat betekent wederzijdse vrijheid in het Amerika van de 21ste eeuw? Sommige denkers, zoals Arendt, stellen dat we leven onder een oligarchie. Toch kent het fiatsysteem geen koning of dictator die ten val moet worden gebracht. Een moderne interpretatie van vrijheid vraagt om een dynamische benadering van deze vragen. Onderdrukking zonder duidelijke tiran bestrijden, lijkt op technologische ontwrichting: geen geweld, maar vernieuwende oplossingen van buitenaf die het systeem geleidelijk vervangen.

Het Amerikaanse leven wordt beïnvloed door systemen van onderdrukking die onze vrijheden stilletjes uithollen. Het heeft weinig zin om 2025 te vergelijken met honderd jaar geleden, toen vrijheidsbeperkingen vaak overzichtelijker waren. Vandaag zijn de inperkingen diffuser en complex. We moeten ons afvragen: welke vrijheden worden aangetast als betaalde advertenties ons koopgedrag sturen? Als sociale media de algoritmes bepalen, ultra-bewerkt voedsel ons denken beïnvloedt, of wetgeving zoals Citizens United onze democratische invloed verlaagt? En welke gevolgen heeft het wanneer een financieel systeem koopkracht uitholt en rijkdom doelgericht concentreert?

We leven in een tijd van overvloed en veiligheid. Daardoor is het verleidelijk om passief te blijven tegenover samenleving en politiek. Wie zich niet actief inzet, dreigt te vervallen in het type dat Beauvoir beschrijft als de serieuze man: iemand die dogma’s klakkeloos aanvaardt en schadelijk gedrag goedpraat in naam van een vermeend hoger doel. Beauvoir stelt daar een moreel imperatief tegenover: solidariteit in de zoektocht naar vrijheid. Geen kwaad doen is niet genoeg. We worden opgeroepen om actief bij te dragen aan het verbeteren van omstandigheden die anderen hun vrijheid ontnemen. Echte ethiek, zegt zij, betekent dat je anderen helpt om hun handelingsvrijheid uit te breiden. In onze tijd betekent dat: steun geven aan technologieën en bewegingen die mensen versterken die uitgesloten zijn uit traditionele systemen. Denk aan het gebruik van Bitcoin door dissidenten, journalisten en burgers in landen met kapitaalrestricties of hyperinflatie. Doordat Bitcoin immuun is voor censuur en grensoverschrijdend werkt, kon WikiLeaks in 2010 toch donaties ontvangen, nadat PayPal en banken – onder druk van overheden – betalingen blokkeerden. Bitcoin hielp mensen in Venezuela en Zimbabwe hun spaargeld te beschermen tegen destructief monetair beleid, in een munt die hun leiders niet konden devalueren.

Tijdens de oorlog tussen Rusland en Oekraïne in 2022 werden Bitcoin-donaties rechtstreeks naar Oekraïne gestuurd, omdat traditionele routes waren afgesloten. Dit toonde aan dat het Bitcoinnetwerk neutraal en altijd beschikbaar is. Ook bood het migranten en vluchtelingen een manier om hun bezittingen veilig mee te nemen en over te maken, wanneer banken hen buitensloten.

Al deze voorbeelden laten zien hoe mensen hun vrijheid herwinnen in tijden van onderdrukking of crisis. Daarbij worden zij ondersteund door een wereldwijde gemeenschap van gebruikers en ontwikkelaars die het Bitcoinnetwerk in stand houdt. Hier is een duidelijke parallel met Beauvoirs denken. Wie bijdraagt aan de verspreiding van Bitcoin in onderdrukkende contexten, helpt anderen zichzelf te bevrijden. Die inzet is een vorm van solidariteit en sluit aan bij Beauvoirs ethische visie: een ‘concrete inzet voor de vrijheid van onze medemens’, zoals zij het formuleerde. Dat betekent actief ingaan tegen structuren die autonomie beperken. Bitcoin bekijken door Beauvoirs existentialistische bril laat zien dat vrijheid wederkerig is. Bitcoin vergroot vrijheid niet door het individu los te koppelen van de samenleving, maar juist door een nieuw soort samenleving te bouwen – één met vrijwillige deelname, gelijke regels en onderlinge versterking in plaats van hiërarchisch gezag. Mijn financiële vrijheid is onlosmakelijk verbonden met die van anderen. De gemeenschap moet dan ook niet alleen haar eigen rechten beschermen, maar ook de rechten van anderen. Alleen zo blijft het netwerk open en toegankelijk. Zoals Beauvoir stelde: vrijheid krijgt pas betekenis wanneer we ons inzetten voor de vrijheid van iedereen.

Beauvoirs gedachte wordt versterkt door de woorden van José Ortega y Gasset in ‘De opstand der horden‘. Hij roept ons op te beseffen dat

‘Elke bestemming is dramatisch, tragisch in haar diepste betekenis. Wie het gevaar van onze tijd niet onder zijn hand voelt sidderen, heeft het wezen van het lot niet echt begrepen. Hij heeft enkel aan de oppervlakte gekrast.’

Hoewel Ortega y Gasset dit gevoel toeschrijft aan het verraad van zijn massamens, blijft het een essentiële constatering. Beauvoir spoort ons aan om vrijheid voor onszelf na te streven — om zo ook anderen te bevrijden. Die mogelijkheid ontstaat pas wanneer de wil gericht is op het begrijpen van het lot van anderen, waaronder ook dat van de massamens. We beseffen de ambiguïteit van ons eigen bestaan en lot, maar echte vrijheid ligt in het erkennen van die ambiguïteit bij anderen.

Craig Warmke werpt een nieuw licht op de onzekerheid van onze aard in zijn artikel ‘Bitcoin Behind the Veil’. Daarin benadert hij bitcoin vanuit de sluieranalyse van John Harsanyi. Warmke stelt de vraag: ‘Als je zelf geen keuze had, en opnieuw werd geboren, in welk type wereld zou je dan liever leven? Een wereld mét bitcoin, zoals de onze, of een wereld zonder bitcoin, waarin bitcoin nooit is uitgevonden?’ In onze werkelijkheid leeft meer dan de helft van de wereldbevolking onder autoritair bewind. De kans op westerse vrijheid en welvaart is dan net zo willekeurig als een muntworp. Het logische antwoord op zijn vraag luidt dan ook: ja, ik verkies een wereld met bitcoin.

Warmkes betoog is meer dan een gedachte-experiment. Het is een oproep tot handelen, zodra we beseffen dat het lot van anderen door toeval niet het onze werd. Daarmee rijst de vraag: welke verantwoordelijkheid hebben wij, als bitcoiners, om dat toeval te compenseren? En wat betekent die opdracht voor ons leven — voor onze eigen onveranderlijkheid?

De ethiek van onveranderlijkheid

Een van de technische kernkenmerken van Bitcoin is de onveranderlijkheid van het blockchain-grootboek. Zodra een blok met transacties is bevestigd en toegevoegd, is de informatie in feite onaantastbaar. De registratie blijft permanent bestaan. Dit idee van een onomkeerbaar verslag van handelingen functioneert ook als een krachtige metafoor. Het nodigt uit tot reflectie over leven, nalatenschap en morele verantwoordelijkheid. Wat is onze plicht om de vrijheid van anderen te beschermen en te versterken? Stel je voor dat de keuzes in je leven werden vastgelegd als transacties in zo’n onuitwisbaar grootboek — zou je dan trots zijn op dat verslag? Zijn onze daden, op die manier gezien, een gegraveerd spoor door de tijd? En beïnvloedt dat onze manier van handelen?

Het idee van een ‘onveranderlijke essentie’ staat al lange tijd tegenover het geloof in een dynamisch zelf. Existentialisten zoals Jean-Paul Sartre stelden dat bij mensen ‘het bestaan voorafgaat aan de essentie’. Volgens hem bestaat er geen vooraf vastgelegde aard of ziel; we vormen onszelf voortdurend door onze keuzes en daden. We zijn, in Sartres woorden, ‘gedoemd tot vrijheid’. Volledig verantwoordelijk voor wie we worden, zonder blauwdruk van God of natuur. Die nadruk op vrijheid en authenticiteit houdt in dat morele toewijding een bewuste keuze is — geen gevolg van een onveranderlijke kern. Elke handeling draagt zo bij aan het ‘grootboek’ van wie we zijn. Sartre suggereerde zelfs dat iemands keuzes een voorbeeld stellen voor de hele mensheid. Zoals elke transactie op de blockchain voorgoed zichtbaar blijft in de geschiedenis.

Zet daar andere filosofische en religieuze visies naast, waarin juist wél sprake is van een onveranderlijke kern van het zelf. In Plato’s filosofie en veel spirituele tradities bestaat het idee van een ziel: fundamenteel stabiel, goddelijk en blijvend, ondanks verandering. Plato beschouwde de ziel als onsterfelijk en in essentie onveranderlijk. Sommige religies zien verlossing of verlichting als het herkennen van die eeuwige, ware kern. Binnen zulke opvattingen betekent morele ontwikkeling het blootleggen van een reeds aanwezige goedheid. Andere visies leggen juist de nadruk op transformatie — het idee dat men moet worden wie men nog niet is.

Aan de andere kant bevinden zich stromingen zoals het boeddhisme en het empirisme van David Hume, die het bestaan van een vast ‘zelf’ volledig ontkennen. Volgens hen is het zelf een illusie: een reeks vluchtige toestanden zonder blijvende kern. Het boeddhisme leert het concept van anātman, oftewel ‘geen ziel’. Het geloof in een onveranderlijke identiteit veroorzaakt juist lijden. Bevrijding ontstaat door het inzicht dat alles in het zelf veranderlijk en vergankelijk is. Maar waarom zijn deze abstracte denkwijzen relevant voor ons? Omdat ze een ethische vraag oproepen: hoe moeten we leven en omgaan met de wereld? Als men gelooft dat men een onveranderlijke ziel heeft, zal men proberen die puur te houden. Men zal dan handelen op een manier die alleen daden vastlegt waarmee men zich blijvend wil identificeren. Denk aan iemand die een nalatenschap wil achterlaten zo ongerept als Satoshi’s onaangeroerde coins op de blockchain.

Maar als je gelooft dat identiteit iets is wat je zelf vormt, dan is elke keuze als het minen van een nieuw blok: een kans om op betekenisvolle wijze iets toe te voegen aan de keten van je leven. En als je gelooft dat er geen blijvend zelf bestaat, dan ligt de focus op de directe gevolgen van je daden, niet op een blijvend verslag. Misschien vind je betekenis juist in het bijdragen aan iets dat groter is dan jezelf. Zoals bij Bitcoin: afzonderlijke nodes komen en gaan, maar het grootboek blijft bestaan. Zo kun je ook stellen: individuele levens zijn tijdelijk, maar goede daden reiken verder dan het individu.

Het idee van onveranderlijkheid binnen blockchaintechnologie roept een intrigerende denkoefening op: wat als onze daden echt niet konden worden gewist of vergeten? Zowel het menselijk geheugen als de geschiedschrijving blijken feilbaar. Toch komt er in het digitale tijdperk steeds vaker een vorm van permanent geheugen op. Het internet vergeet vrijwel niets. En de Bitcoin-blockchain evenmin: transacties worden daar voorgoed vastgelegd.

Dat leidt tot een nieuwe vorm van morele transparantie. Het doet denken aan de filosofie van John Locke over persoonlijke identiteit. Volgens Locke vormt continu bewustzijn – het herinneren van je handelingen – de kern van wie je bent. Zelfs als lichaam of ziel veranderen, blijft de persoon hetzelfde zolang het bewustzijn van eerdere daden behouden blijft. Hij illustreerde dat met een bekend voorbeeld: als bewustzijn overdraagbaar zou zijn van de ene ziel naar de andere, dan verhuist de persoon mee met het bewustzijn – niet met de ziel.

‘Als bewustzijn daadwerkelijk overdraagbaar is van de ene ziel op de andere, kan een persoon blijven bestaan, ondanks een verandering van de ziel waarmee dat bewustzijn is verbonden.’

Voor Locke is het morele zelf dus in wezen een verslag van wat iemand denkt en doet: het ‘grootboek’ van bewustzijn. Dat sluit naadloos aan bij de metafoor van de blockchain. Persoonlijke identiteit kun je beschouwen als een keten van herinneringen en handelingen. Een voortdurende aaneenschakeling van ‘blokken’ – ervaringen – verbonden door bewustzijn. Een onveranderlijk grootboek van iemands transacties fungeert dan als een externe geheugenlaag. Een blijvend bewustzijn van bepaalde daden. Je zou kunnen stellen: moreel gezien zijn we – of zouden we moeten zijn – de optelsom van onze herinnerde daden. Stel dat die daden publiek en onuitwisbaar zijn: dat kan een stimulans zijn om zo te leven dat je niets hoeft te verbergen.

De gedachte aan onveranderlijkheid roept ook een ethiek van verantwoordelijkheid op. Integriteit betekent dan het erkennen van je verleden en streven naar verbetering, in plaats van fouten proberen te verbergen. Dit idee raakt aan hoe we nadenken over nalatenschap en sterfelijkheid. Ernest Becker beschrijft in ‘The Denial of Death‘ de menselijke drang om iets te creëren dat ons overleeft. Een ‘heldhaftige’ poging om in een eindig leven een onsterfelijk spoor achter te laten. In zekere zin biedt het Bitcoin-grootboek die mogelijkheid aan iedereen. Een adres met enkele munten kan eeuwig op de keten zichtbaar blijven. Sommige gebruikers hebben zelfs berichten in Bitcoin-blokken ingevoegd. Natuurlijk blijft het in essentie data. Maar toch rijst de vraag: welke vorm van onsterfelijkheid telt echt? Volgens het existentialisme leeft iemand slechts voort wanneer zijn daden anderen positief beïnvloeden en zo deel worden van het menselijke verhaal. Oftewel: de betekenis van ons bestaan ligt in de impact die onze handelingen hebben op anderen. Of, zoals een hedendaagse acteur het verwoordde:

‘Als je het leven van een ander niet beter maakt, verspil je je tijd.’

Een onveranderlijk archief zonder betekenisvolle inhoud is nutteloos. De Bitcoin-blockchain bewaart een transactie, maar zegt niets over wat die transactie had moeten zijn. Dat blijft een kwestie van ethische keuze. De ‘ethiek van onveranderlijkheid’ zou dan kunnen luiden: leef zo dat, als jouw daden permanent zichtbaar zouden zijn voor iedereen, ze het beeld weerspiegelen van wie je echt wilt zijn. Laat het ‘tijdstempel’ van je leven staan voor integriteit en – in de geest van Satoshi – voor inzet ten bate van anderen. En besef daarbij: in tegenstelling tot een blockchain is een mensenleven eindig. Juist daarom is het belangrijk om nú authentiek en moedig te handelen. Niet in de veronderstelling dat er later herschreven of uitgesteld kan worden.

De keten kan achteraf niet meer worden aangepast. Reflectie op onveranderlijkheid leidt tot vragen over identiteit en morele verantwoordelijkheid. Het onaanpasbare grootboek van Bitcoin vormt een technologisch spiegelbeeld van een filosofisch principe: onze daden maken ons tot wie we zijn en worden deel van de geschiedenis. Of je nu gelooft in een vaste innerlijke ziel of in een voortdurend veranderend zelf – je ontkomt niet aan de gevolgen van je keuzes. Het blockchainmodel sluit aan bij Locke én Sartre: je bént je dossier. Er is geen verborgen essentie – alleen bewijs van wat je gedaan hebt. Dat perspectief kan inspireren tot een levensethiek van eerlijkheid, transparantie en consistentie. Het daagt uit om elke beslissing bewust te nemen. Om principes te volgen, ook als niemand toekijkt. Op het Bitcoinnetwerk kijkt – in zekere zin – altijd iemand mee. Het spoort aan tot een nalatenschap die, net als het beroemde Genesis-blok met de tekst ‘Chancellor on brink of second bailout for banks’, een krachtige morele positie markeert. De onveranderlijkheid van Bitcoin – symbolisch toegepast – is een oproep om een vaste kern van waarden te ontwikkelen. Niet omdat we als mens onveranderlijk zijn, maar omdat onze toewijding aan bepaalde ethische grondslagen zichtbaar en standvastig moet blijven.

Bitcoin als oproep tot actie

De filosofie achter Bitcoin en vrijheid onderzoeken is geen louter theoretische bezigheid. Ze heeft directe gevolgen voor hoe Bitcoiners hun keuzes maken. De ideeën die hier samenkomen – Satoshi’s erfenis van onbaatzuchtigheid, Beauvoirs ethiek van het anderen helpen vrij te zijn, en het streven naar een transparant en doelgericht leven – wijzen allemaal in dezelfde richting. Naar een hedendaagse oproep tot handelen: leef in overeenstemming met de principes van vrijheid, authenticiteit en solidariteit. Let op: cryptoactiva zijn zeer risicovol. Je kunt je volledige inleg verliezen. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.

Vrijheid beschermen én bevorderen voor anderen: Wie de woorden van Beauvoir ter harte neemt – dat ‘de vrijheid van anderen moet worden gerespecteerd en men hen moet helpen zichzelf te bevrijden’ – begrijpt dat we systemen en beleid moeten ondersteunen die de autonomie van mensen vergroten. In financiële en technologische context kan dat betekenen dat men bijdraagt aan opensourceprojecten zoals Bitcoin. Zulke projecten geven individuen meer controle over hun gegevens en hun geld. Het kan ook inhouden dat men zich verzet tegen censuur – niet alleen van financiële aard, maar ook op het gebied van online communicatie en informatievrijheid. Sommige technologie-experts ontwikkelen daarom tools zoals Nostr. Die zijn, net als Bitcoin, ontworpen met het principe van censuurbestendigheid als uitgangspunt. Activisten pleiten intussen voor wettelijke bescherming van encryptie en tegen financiële controlemaatregelen, die vaak onevenredig nadelig uitpakken voor dissidenten en gemarginaliseerde groepen. Ook onderwijzers en gemeenschapsleiders spelen een cruciale rol. Door technologieën zoals Bitcoin begrijpelijk te maken voor het grote publiek, helpen zij anderen minder afhankelijk te worden. Kennis is immers macht. Vrijheid bevorderen kan uiteenlopen van uitleggen hoe een buurman zijn digitale privacy beschermt tot het steunen van mensenrechtenorganisaties die activisten ondersteunen via Bitcoin onder autoritaire regimes. De essentie is solidariteit: beseffen dat vrijheid gedeeld moet worden. De Bitcoin-gemeenschap zet hierop in – met wereldwijde voorlichting, het opzetten van lokale Bitcoin-economieën, vertaalprojecten rond educatief materiaal en donaties tijdens crises.

Erfenis opbouwen door te handelen: De Bitcoin-blockchain mag dan onveranderlijk zijn, onze levens zijn dat niet. Gelukkig maar. Mensen kunnen zichzelf verbeteren, veranderen en aanpassen. De ethiek die hier wordt geschetst moedigt die ontwikkeling aan – niet door stilstand, maar door actieve betrokkenheid bij menselijke vooruitgang. Simone de Beauvoir bewonderde mensen die zich inzetten voor een betere samenleving – niet zij die verzinken in cynisme. In de Bitcoin-wereld zijn dat de bouwers en voorlichters: zij werken aan toegankelijkheid en vooruitgang binnen het ecosysteem. Daartegenover staan de speculanten, die Bitcoin vooral als een kans op snelle winst beschouwen. De oproep is helder: wees een bouwer, geen gokker.

Volgens Simone de Beauvoir vereist ethiek een ‘concrete toewijding’ aan anderen en aan waarden. We moeten optreden tegen onderdrukkende omstandigheden en bijdragen aan verandering. Binnen de Bitcoin-context betekent ‘opt out’ niet automatisch handelen. Bitcoin krijgt pas betekenis in acties vóór en mét anderen. Die acties kunnen politiek zijn – zoals opkomen voor burgerrechten. Ze kunnen economisch zijn – via onderwijs over financiële vaardigheden en inclusie. Of technologisch, door bijvoorbeeld bij te dragen aan decentrale protocollen die machtsconcentratie doorbreken.

Mensen die door Bitcoin zijn geïnspireerd, steunen vaak ook andere opensource-initiatieven. Bijvoorbeeld op het gebied van beveiligde communicatie of het verzet tegen wetgeving die encryptie verzwakt. Anderen zetten zich lokaal in voor mensen zonder toegang tot het financiële systeem. Zij wijzen de weg naar alternatieven zoals Bitcoin – of simpelweg naar basisvoorzieningen. Het doel is keuzevrijheid vergroten. Sommige Bitcoiners hebben hier al werk van gemaakt. Anita Posch leert duizenden Afrikanen over Bitcoin. Hermann Vivier en Luthando Ndabambi bouwden een lokale Bitcoineconomie in hun Zuid-Afrikaanse gemeenschap. L0la33tz zet zich in voor privacyrechten. Andreas Antonopoulos’ vroege werk was cruciaal voor wereldwijde adoptie. En Alex Gladstein strijdt onvermoeibaar binnen de Human Rights Foundation. En dat is slechts een greep uit velen.

Er toe doen: Satoshi’s erfenis en Bitcoin vormen een oproep tot zelfverbetering. Niet alleen vanwege diens altruïstische keuzes, maar ook omdat de architectuur van geld werd herzien – en daarmee ook onze eigen ontwikkeling binnen bereik kwam. Veel mensen binnen de Bitcoin-wereld hebben al stappen gezet: richting financiële onafhankelijkheid, een gezondere levensstijl. Toch mag het daar niet bij blijven. Ook dat maakt Beauvoir duidelijk. Zelfontplooiing zonder actie blijft theoretisch. Wie alleen streeft naar eigen perfectie, zonder bij te dragen aan de wereld, is als een kluizenaar die naar verlichting zoekt los van de samenleving. Dat maakt geen verschil voor anderen.

Echte vrijheid ontstaat pas wanneer je geen derde partij meer nodig hebt. Wie autonomer wil leven, moet verantwoordelijkheid nemen voor eigen keuzes. Individuele rechten en verantwoordelijkheden gaan hand in hand. Vrijheid werkt wederkerig: we dragen ook verantwoordelijkheid tegenover de gemeenschap. Wie werkt aan een nieuw economisch en maatschappelijk model, moet ook als individu veranderen. We zijn zelf de bouwstenen van dat nieuwe paradigma. Bitcoin daagt ons uit oude denkbeelden los te laten. Als we ons een nieuwe vorm van geld kunnen voorstellen, kunnen we ook nadenken over een nieuwe politieke orde – buiten de klassieke tegenstellingen tussen links en rechts. We kunnen herdefiniëren wat geven, compassie en solidariteit betekenen, bekeken door de lens van Bitcoin. Inflatie vloeit altijd voort uit monetair beleid. Revolutie daarentegen komt uit de mens – technologie is slechts een hulpmiddel.

We worden eraan herinnerd: vrijheid is geen vanzelfsprekendheid. De belofte van Bitcoin evenmin. Vrijheid moet telkens opnieuw verdedigd en vergroot worden, via onze keuzes. Iedereen heeft hierin een rol. Net als knooppunten in een decentraal netwerk draagt ieder bij aan het geheel. Door anoniem te blijven en nooit te cashen, weigerde Satoshi een heldenstatus. Hij gaf het stokje aan ons – de gebruikers. Zoals Beauvoir schrijft: een missie is zinloos als ze niet wordt nagestreefd voor het welzijn van iedereen. De geloofwaardigheid van onze idealen blijkt pas wanneer we anderen daadwerkelijk meer vrijheid geven – vooral zij die nu het minst vrij zijn. Onze woorden en daden kunnen voortleven, als een onuitwisbaar register in het geheugen van anderen. Dat idee lijkt eenvoudig – tot je jouw eigen nalatenschap écht onder ogen ziet. De enige daadwerkelijke ledger die telt, zit vervat in herinneringen aan ons handelen. Dáár ligt onze blijvende impact.

Concreet betekent dit: steun beleid dat privacy versterkt. Leg uit hoe iemand zelf financiële controle kan nemen. Weersta de verleiding tot censuur of uitsluiting. Bouw technologie die tegen dwang beschermt. Stel intussen de ongemakkelijke vragen die Beauvoir stelde – telkens opnieuw.

“Werk ik werkelijk aan de bevrijding van mensen? Wordt dit doel misschien ondermijnd door de middelen die ik inzet?”

Deze reflectieve houding beschermt tegen fanatisme. Ze voorkomt dat vrijheid als ideaal wordt misbruikt om nieuwe vormen van onderdrukking te rechtvaardigen. In Bitcoin-context betekent dat: idealen combineren met bescheidenheid. En voortdurend je doelen heroverwegen. Die balans ontstaat door pauze en reflectie. De meeste mensen zijn geen ondernemers of ontwikkelaars. Toch kunnen we anderen vrijheid gunnen door hen een stem te geven – niet door hen het zwijgen op te leggen. Wie andermans ervaring erkent, geeft de ander ruimte om bewust te bestaan. Die bestaansruimte vormt de basis voor alle andere vormen van vrijheid.

De oprichting van Bitcoin door een anonieme bedenker die geen rijkdom of macht nastreefde, was een krachtig signaal voor vrijheid. Onze gemeenschap kan dat signaal voortzetten, zolang we niet verstarren in dogma of stammenstrijd. Wordt Bitcoin echter een instrument van uitsluiting, hebzucht of ideologische zuiverheid, dan verraadt het zijn eigen belofte: oneindig meer te zijn dan een systeem dat slechts blijft wat het al is. Bitcoin draagt pas ethische betekenis als het bijdraagt aan vrijheid – vooral voor mensen die daar eerder geen toegang toe hadden. We moeten Bitcoin zien als meer dan een financieel instrument of puur technische innovatie. Het maakt deel uit van een bredere ethische missie: een wereld creëren waarin mensen vrij kunnen handelen, spreken, creëren en leven – beperkt alleen door de gelijkwaardige vrijheid van anderen. Dit vergt bewuste keuzes, moedige stappen en een compromisloos streven naar zowel innovatie als vrijheid.

De middelen zijn al beschikbaar. Het grootboek ligt open. De volgende blokken – en de volgende hoofdstukken van onze geschiedenis én die van Bitcoin – worden geschreven door wat wij nu kiezen te doen. Let op: cryptoactiva zijn zeer risicovol. Je kunt je volledige inleg verliezen. Historische resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

Let op: cryptoactiva zijn zeer risicovol. Je kunt je volledige inleg verliezen. Historische resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

BM Big Reads zijn wekelijkse, diepgravende artikelen over actuele onderwerpen die van belang zijn voor Bitcoin en Bitcoiners. De meningen zijn van de auteurs en weerspiegelen niet per se het standpunt van BTC Inc of Bitcoin Magazine. Heb je een bijdrage die binnen dit format past? Stuur dan gerust een bericht naar editor[at]bitcoinmagazine.com.